قدم اول اپلاي كردن

قدم اول اپلاي كردن (يا دوم، چون اوليش تصميم قطعيه)

سلام دوستان.

تو اين پست راجع به قدم اول اپلاي كردن تجربيات خودم رو در اختيار شما ميگذارم. اميدوارم مفيد باشه.

من اين مرحله رو برا اون دسته از كسايي توضيح ميدم كه الان سال اول فوق ليسانسن يا تازه فوق قبول شدن و تصميم دارن كه برن. راجع به دوستان ديگه كه فارغ التحصيل شدن هم ميشه از تو اينا يه چيزايي در آورد.

اگه تصميم به رفتنه تا سال اول فوق رو ميگذرونيد بريد زبان بخونيد. من خودم خيلي اشتباه كردم زبان رو بطور جدي از سال اول فوق شروع نكردم. چون كسي هم نبود به من بگه چه كار كنم. اگه سال اول زبان شروع كنيد يك ساله هم اون ديكشنري كه بهتون گفتم رو ميخونيد هم به كتاباي ديگه ميرسيد. قبلنم گفته بودم، كلاس زبان لازم نيست كه بريد. خودتون كمر همت ببنديد. چون اگه واحدهاي خودتون رو دو ترمه تموم كنيد و فقط بمونه پروژه كه سال دوم كار كنيد عملاً ميتونيد تا مهر سال دوم اپلاي كنيد كه ايشا ا… شهريور بعدش يعني همون دم دماي فارغ شدن سال دوم بار سفر رو ببنديد. پس اگه از من ميشنويد خودتون رو سه ترمه نكنيد كه ضرر ميكنيد. شما گه خوب كار كرده باشيد تو پروژه فوق حتما مقاله هم در مياد اما لزومي نداره برا اپلاي كردن حتما چاپ شده باشه. فقط كافي مقاله رو submit كرده باشيد همين كافيه. اما خوب انتظار نداشته باشيد با كسي كه خودشو يك سال عقب ميندازه تا مقالاتشون چاپ شه يا پذيرشش بياد يكي باشيد. البته اگه واقعا به اينكه گفتم عمل كنيد اينها خودشون مي فهمن وضعيت رو و از دانشجوي fresh هم خوششون مياد تا اينكه يكي باشه  100 تا مقاله داشته باشه و سن بابا بزرگ منو داشته باشه. البته اينم بگم، نصف كسايي كه خودشون رو يك يا دو ترم عقب ميندازن برا همين گرفتن مدرك زبانه. چون خودشونم تكليف خودشون و تا آخرين لحظه نميدونن كه اصلا ميخوان برن يا نه. لذا تو پستهاي اول گفتم، امشب نخوابيد صبح بلند شيد بگيد من ميخوام برم. هر كسي تو زندگي هدف مشخصي داشته باشه پيروز ميشه. منم كه زبان رو دير شروع كردم چون از اول مي دونستم كه ميخوام برم سربازي بعد برم. البته من زبان رو دير شروع نكردم، يكسال به اين در اون در زدم و راه رو اشتباه رفتم و در حقيقت راه درست رو از سال دوم شروع كردم. اما اين هميشه دغدغه من بود كه چه كار كنم و كدوم كار رو اول انجام بدم وحتي زماني كه من انتقال حرارت پيشرفته رو تو ترم سوم برداشته بودم برا خودم تا زمان رفتنم هي مراحل رو استپ به استپ مينوشتم. مثلا مينوشتم:

1- گرفتن نمره 18-19 توي انتقال حرارت.

2- گرفتن نمره 20 تو پايان نامه.

3- امتحان تافل فلان وقت.

4- شروع كردن لغات GRE فلان وقت

همينطوري كه پيش ميرفتم رو اونايي كه انجام ميشد خط ميكشيدم. خيلي انتظار كشيدم تا همه انجام شه. اون انتظار هم خيلي دلش ميخواد آدم سرد شه اما بايد ثابت قدم بود.خلاصه اينكه به فكر زبان باشيد و نمرتون هر چه زودتر تو دستتون باشه كه راحت باشيد و الا اذيت ميشيد.

قدم دوم آوردن معدله خوبه.

يه چيزي رو يكي از دوستان سوال كرده بود در مورد دانشگاه و معدل و اينجور چيزا. ببينيد دوستان،‌ شما هم ميتونيد برا فوق اپلاي كنيد هم به طور مستقيم برا دكتري. اگه معدل ليسانستون خوبه و بچه درسخون بوديد برا دكترا مستقيم اپلاي كنيد. اين هم به اين صورته كه بعد از گذروندن درس ها تو اينجا شما اگه يك سري شرايط رو هم از نظر معدل و اينطور چيزا احراز كنيد ميريد دكتري و الا مدرك فوق بهتون داده ميشه. اين حالت خيلي سخته و كسايي كه اپلاتي ميكنن برا اين سيستم يا از خودشونن يا ديگه خيلي خوبن. البته ميتونيد خيلي خوب نباشيد و اپلاي كنيد اما تا فوق بيشتر نميريد. ولي بازم خوبه. اما پذيرشتون احتمالش كمتر ميشه. اما اگه برا فوق اپلاي كنيد هم فوق رو گرفتيد هم احتمال پذيرشتون بالاتر ميره. طبيعي هم هست چون برا فوق شما FULL FUND نميگيريد و اونا هم بدشون نمياد پول بگيرن از شما. پس به دنبال معدل توي فوق باشيد كه راحت پذيرش بگيريد.

مثلا معدلتون ديگه بالاي 17 باشه توي فوق خوبه والا بچه هايي كه اپلاي ميكنن معمولا 18 19 هستن. من خودم 18.5 بودم. نه اينكه اگه 16 باشه نميشه نه، اما خوب رقابته ديگه. مثلا تو سايتها كه نگاه كنيد اصلا شرط پذيرش اوليه شما كه اصلا پروندتون رو نگاه كنن اينه كه معدل فوق حداقل 3 از 4 باشه. پس سعي كنيد معدل بالايي داشته باشيد. برا آمريكايي ها يكي معدل مهمه يكي نمره GRE  اما تو كانادا چون GRE در كار نيست رو معدل خيلي كليدن و تافل. البته هر كس case خودشو داره مثلا يكي از دوستام ليسانس رازي كرمانشاه بود معدل 14 و فوق تهران بود معدل 17.5 و كلگري پذيرش گرفت اما آمريكا نه. اما تو حالت نرمال معدل شرط اصليه. حتي مهم تر از مقاله و نمره زبان. و من برا برخي از اين استادهاي ايران متاسفم كه سرنوشت دانشجوها اينطوري تو دستاشونه و انقدر بي خيال و بي فكر نمره هاي تخيلي به دانشجوها ميدن. اينها واقعا عقده اي هستن. مثلا من خودم ليسانس شاگرد اول بودم اما يكي از استادها كه اسمشو نميارم كلا نمره هاي بدي ميداد. من شيمي تجزيه و شيمي فيزيك با اون داشتم چون شخص ديگه اي هم ارائه نميداد و بهم تو يكي 10 داد تو ديگري 12!!!!! ميدونيد چه پدري از آدم درمياد اين نمرات رو تو معدل كل جبران كنه؟ حالا جالبه بالاترين نمره اين استاد (مثلا استاد) 14 بوده!!! لذا پا رو دم اين استادها نگذارد (چون گاز ميگيرن به جاي چيز به بچه ها ياد دادن) البته ببشيد كه اينطوري ميگما اما دلم خيلي خونه از دست اين تيپ آدمها كه البته زياد هم نيستن.به هر حال هر گلي (با ضمه) زديد به سر خودتون زديد.

قدم بعد مقاله ISI هستش. معمولا كار بچه هاي فوق به يه مقاله ختم ميشه. ميشه بيشتر كار كرد بيشتر هم داد اما برا اپلاي يكي هم كافيه. بايد موازنه اي كنيد بين معدل، زبان و مقاله. اگه معدل خوبي داريد بهتره رو زبان مانور بديد و يك مقاله هم كافيه. اين بهتره تا اينكه 10 تا مقاله بديد نمره زبان خوبي نداشته باشيد و معدلتون هم پايين باشه. اما بازم ميگم اگه همه رو با هم داشته باشيد عاليه. اما از نظر اهميت برا آمريكا به اين ترتبيه:

1- معدل

2- GRE

3- recommendation

4- SoP

-5 و بعد، كار تحقيقاتي و موفقيت هاي تحصيلي.

و تو كانادا:

-1 معدل

-2 مقاله

-3recommendation

-4 زبان

-5 موفقيتهاي تحصيلي

البته قسم نخورده كه اينطوري باشه من طبق تجربيات خودم براي كانادا رو گفتم با توجه به كساني كه اومدن ميگم. اما آمريكا به همون صورته كه گفتم. تو سايت دانشگاهها اكثرا اين رو نوشته. تو پستهاي بعدي راجع به هر گزينه مفصل توضيح خواهم داد.

نتيجتاً، تا وقتي محصليد خوب درس بخونيد كه فارغ شديد تا آخر عمر معدل باهاتونه. در همين زمان زبان رو هم از دست نديد و حتما برنامه مشخصي براش داشته باشيد كه 1 يا 1.5 ساله نمرات كامل تو دستتون باشه. و نهايتا سعي كنيد بعد انجام پروژه حداقل يك مقاله بديد (براي رشته هاي فني). اين برنامه بلند مدت براي اپلاي كردن. گرفتن reco و نوشتن SoP و طريقه اپلاي كردن هم دير نميشه هر كدوم به موقع خودش توضيح داده ميشه.

اين هم كه فوق بريد يا دكترا جوابش معلومه. در صورتي ميتونيد فوق بريد كه تو ليسانس به فكر زبان بوده باشيد و زماني كه ليساني تموم ميشه نمره ها آماده باشه كه يكسال عقب نيفتيد. و در ضمن تو ليسانس معدل بالاي 16 داشته باشيد (حداقل التبه) اگه ميخوايد جاي خوب بريد. و در ضمن، تو فوق همه هزينه هاي شما ساپورت نميشه. مثلا اگه شانس بياريد 15000 تا بهتون ميدن ساليانه كه از اون حدود 10000 تا براي tuition ميره (به طور متوسط عرض ميكنم) و حدود 13000 تا هم به طور متوسط برا زندگي ميخوايد. پس با 30 ميليون تومان اينور ميشه فوق گرفت و خوب زندگيه دانشجويي هم هست ديگه. اگرم اينور فوق بگيريد خيلي راحت تر برا دكتري ميتونيد اپلاي كنيد و اين خيلي خوبه. من خودم اون موقع كه ليسانس گرفتم اصلا تو فاز رفتن نبودم و راهنمايي هم نداشتم. شما اگه الان ليسانس رو تموم نكرديد يا تازه فارغ شديد دير نشده به فكر باشيد. فوق اينور خيلي ارزشش بيشتره. البته نه از دانشگاه در پيت اينور. مثلا تهران و شريف تو دنيا الان رتبه 160 رو دارن (topuniversities.com) و اينكه بيايد اينجا از دانشگاهي كه اصلا معلوم نيست كجاست خيلي بهتره. اما به طور كلي اگه تا دانشگاه 400 آمريكا كانادا برا فوق پذيرش بگيريد بهتر از تهران و شريفه. حداقل اينجا دستتون بازه و فوق رو تو يه كشور انگليسي زبان گرفتيد. و در ضمن رنك دانشگاه با reputation  و كلاس اون فرق داره حواستون باشه. 400 آمريكا يا كانادا ممكنه reputation بالايي داشته باشه مثلا كلگري كه البته حدود 300 هستش. اگه از من ميشنويد و پولشو ميتونيد فراهم كنيد در اپلاي كردن براي فوق تعلل نكنيد و بعد هم ايشا… دكتري تضمينه. اما اگه فوق اينجا تو دانشگاه هاي خوب بگيريد و معدلتون هم خوب باشه برا دكتري بهتون full fund ميدن. مثلا 25000 تا بهتون ميدن و هزينه tution رو هم ازتون نميگيرن يا مثلا 2000 يا 3000 تاش رو ميگيرن و با اين حساب يه پس اندازي هم داريد مثلا ماهي 400-500 تا اگه ولخرجي نكنيد. اگه ديگه برا فوق دير شده حتما به فكر دكتري باشيد. من بالشخصه دوست دارم همه اپلاي كنن و بيان اينور درس بخونن.

 

مرسي از وقتي كه براي خوندن اين پست گذاشتيد

usdoctoral.blogfa.com

پاسخ دهید